een extra lange editie met een erg stoute kunstenaar in de hoofdrol; ik vond zijn doeken altijd al aan de grote kant, maar wat of dat ermee te maken heeft?
ik ben weer eens voornemend, de voornemens van een rusteloze geest zonder zelftucht. Het idee is, ten behoeve van enige diepgang, met maandelijkse thema’s te gaan werken. Dit idee is verre van nieuw, maar nu ben ik voornemens me het eens ernst te maken. Ten behoeve van de vorm en afmeting zal ik hiermee op 1 september beginnen. Het thema zal dan zijn: de geschiedenis van invloed van industrialisatie op de weserse cultuur. Dit naar aanleiding van van de tentoonstelling die ik in Berlijn zag, Die zweite Schöpfung. Zover ik het als oerlogger kan bezien is dit nog niet eerder zo gedaan en daarom neem ik me hier het recht dit splinternieuw fenomeen te betitelen met de revolutionaire term: themalog. Niemsz, ’s Nederlands eerste themalogger. Het uitspreken van deze woorden zalft mijn oor, streelt mijn ego. 1 september en nu proberen het niet te vergeten.
Hoe graag zou ik nu niet een aardig stukje schrijven. Een stuk, goed slecht geschreven, diepzinnig aan het oppervlak, maar ook pijnlijk verzachtend en vrolijk droef, als het even kan uitbundig met ingetogen randjes.
Ik kom momenteel niet verder dan mijn eigen oppervlak. Ik ben ondoordringbare buitenkant, Binnen borrelt het, een soep van maanden staat er te koken. Die soep zet je geen gast meer voor, ik eet daarom veel buiten de deur. Kon ik maar binnen, ik flikkerde de duivelsdrek zo in de zink
Het shirt zit me te strak, zijn naad schuurt. Ik heb me een ander aangemeten. Zo een vreeslijk lelijke los geval, een net zonder mouwen. Misschien zie je me er nog we ergens in rondsjouwen, de kans is groot want ik ben nogal opzichtig aanwezig.
legenda
blauw = zo goed als gelogen
mijn oksels doen gewoon pijn van het zweten
trek de nieuwe Luba maar eens na, nu
aanbeelden [ctrl-c-v leeskamer]
En natuurlijk gaat Niemsz naar de AH, alleen omdat ze daar de verse mint hebben die zijn vrouwtje op het lijstje heeft gezet. Voor die verse mint sleept ie zich door de vuur van de marketinghel, betaalt ie zoveel teveel dat het hem bijna niet meer smaakt.
Hij liep leeg, dat zag iedereen. Toch heeft hij zo nog lang rondgelopen. Op het laatst lag hij in de badkuip te vergaan. Een stank, niet te harden.
Ben jij als kind wel eens op je bek geslagen en heb je zelf wel eens iemand gruwelijk in mekaar gebutst. Nou???
ik vlieg voor onbepaalde tijd naar hogere sferen met de nieuwe plaat van Jane’s Addiction. Als ik weer terug ben, een reisverslag.
live registratie van Price I Pay
live registratie van Hypersonic
spasm zero heeft zijn zaakje weer op de rit met allerlei snuisterijen onderweg
HANDTOHANDCOMBATFACILITY: CODENAMEOPERATION:SLAPS
Niemsz trekt handy alias stap 3 op weg naar KPN-loos, de ondankbare kapitalistenhonden, klanten laten bloeien voor hun eigen zut, duizenden euro’s hebben ze verdient aan mijn ge-www met als enige dankwoord het tienvoudige verveelde nasaal van de klantenservice, omdat het nooit genoeg is, afgeknepen lijnen, stijgende prijzen, het gat in de hand van dat monopolistentuig is niet te dichten, een wond die wordt opengehouden, zakkenvullers, pakterroristen. Infrastructuur voor het volk, zeg ik je.
Logt vakantiemode dagelijks plaatje mob
Zelden zag ik zo een heldere verslag van een samenloop van het noodlot. Je ziet, dit wordt goed, dit heeft potentie, chaotisch, ambitieus, geniaal, maar niet onmogelijk. Tot het toeslaat: F16’s, donkere wolken, de set spoelt weg, de hoofdrolspeler krijgt een infectie aan de prostaat en een dubbele hernia.
Maar, als Europeaan eis ik een herkansing. Ik wil die film zien, basta. Poen te over maar geen knaken over voor de enige kans op een Quixoteverfilming ooit. Ja, je kunt je geld beter opvergaderen, door mannen met stropdassen laten opsouperen. Geef die man een slordige 100 miljoen, goddomme
Dit log trekt soms vreemde bezoekers. Zojuist sloeg de schrik sloeg me om het hart: een hardnekkige fan had zich vastgeklampt aan mijn monitor. Ik heb de ijdele vlerk met geweld verwijderd, door de tuindeuren terug in het donker van het land.
Hoe gek moet je als moderne mens worden om weer het gevoel te hebben dat je leeft?
Lang neem je genoegen met drie werkwoorden plus de eerste persoon enkelvoud: ik zou kunnen zijn. De belofte van deze combinatie maakt leven in de marge mogelijk voor zware ego’s. Marginaliteit en onthechting. Sinds enkele dagen dreigt er een nieuw stadium: dat je onthecht raakt van je onthechting. Hup, terug bij af, onderaan de ladder, opnieuw geboren in een oud lichaam.