niemsz

Iets meer dan 50 minuten over 10 km. Eigenlijk ging het te snel voor mijn huidige conditionele gesteldheid, maar ik had gewoon zin mezelf af te beulen. Naderhand een lekkere koude straal water over mijn benen en als een stijve hark door het huis, Als je een hele tijd niet echt hard gelopen hebt besef je pas weer dat bepaalde tempo’s en bepaalde afstanden helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn en ben je weer blij een bepaald (basis)niveau te bereiken.

Voor wie vastgekoekt zit aan de windows een waar fijn schrijfprogramma, Q10.

Cipolla’s vijf fundamentele wetten van menselijke domheid:

Ruim een half uur met ruim vijfendertig graden met een relatief redelijk tempo en daarna ruim een uur tropisch gaar.

Ruim 40′ gelopen in een behoorlijk tempo. Lekker in de schemering. H. fietste het eerste stuk mee wat het tempo wel wat opdreef.

Ruim drie kwartier lopen met ruim dertig graden en het ging helegaar nog niet onaardig.

Na eeuwen en eeuwen ben ik overstag ofwel eindelijk unnunnechtummek

En weer eens een half uurtje loslopen na een irritante blessure. Het ergste is nog dat de blessure niet van het lopen zelf komt. Ging nog niet onaardig, hoewel ik wel aan basisconditie heb moeten inboeten.

En weerom geveld door een onderrugkwetsuur en ik begin er serieus aan te denken eens een profi te contacteren

Een dik half uur loslopen aka joggen – ik moest er uit, ik moest lopen en het ging goed, ik heb stand gehouden.

30′ loslopen na mijn rugblessure – ging nog niet onaardig ofwel dat smaakt naar meer

Vandaag een rugblessure opgelopen bij het verplaatsen van een barbecue, volgens mijn vriendin bij de aanhechting van een rib. Niet fijn en het komt mijn lopen zeker niet ten goede.

45′ voortgaan – niet bijster soepel, waarschijnlijk iets te hard van stapel deze week ofwel een paar daagjes rust

Een dikke 30′ afzien in de bakkende zon – want het ging voor geen meter na twee weken verkansie en twee kilo extra gewicht, dat ik een uurtje voor aanvang van de inspanning nog een liter italiaans ijs tot me had genomen kan ook enige invloed hebben gehad op de moeizame voortgang.

Een dikke 30′ rennen op Sicilie – Sicilie is een ren-onvriendelijk eiland vanwege het ontbreken van paden, fietspaden, voetpaden en het onverantwoord gejakker van de eilanders met alles met wielen over bochtig gatenasfalt – ondanks dit onomstotelijk gegeven mijn afzichtelijke noosa’s aangetrokken en heuveltje op en heuveltje af gegaan over dorre berm, heerlijk.