Het wemelt inmiddels op het web van de flash-pagina’s. De ontwikkelingen op dat gebied zijn voor een amateur als ik nauwelijk bij te houden. Een paar aardige sites zijn: http://swifftools.com/stools/

http://www.flashmagazine.com/

http://www.turtleshell.com/guide/

Heel mijn leven zou ik kunnen verdoen met deze materie. Ik schreef al vaker over de zich voltrekkende transformatie van de mensheid in een cyborgheid. In feite is het begonnen de mogelijkheid van de mens om hulpmiddelen, werktuigen te maken. Op het moment dat het hulpmiddelen een niet weg te denken onderdeel vormt van het menselijk wezen is de cyborg een feit. Inmiddels zijn er massa’s mensen vergroeid met hun auto, televisietoestel, cputer, of cnc-freesmachine. Met elk knopje dat we indrukken neemt de macht van de machine toe. Het begin van het omslagpunt, het punt dat de mens slaaf werd van de machine in plaats van omgekeerd, vinden we in de negentiende eeuw, toen wetenschappers het menselijk lichaam zelf gingen zien als een machine. Alle lichamelijke functies werden omgeschreven naar machinetaal met onder andere het doel het zo productief mogelijk te maken. De moderne geneeskunde , een bijproduct van deze benaderingswijze, moest het lichaam weer zo snel mogelijk op de been krijgen om het weer onderdeel te laten zijn van het productieproces. Termen als geluk en zingeving vind je nauwelijks terug in de machinetaal.

Het valt me zwaar, maar ik moet bekennen dat het een zaak is van het traditionele christendom, dat er nog bepaalde bezielde vrije dagen zijn, waaronder ook de zondagsrust, die ons ervan behoeden 24 uur geketend te zijn aan het productieproces. Het frappante is dat je ziet dat mensen zich dan in hun vrije tijd wederom vastketenen aan machines. Zoals de hond van Pavlov kunnen ze zich niet losmaken van hun slavernij.

Ik kan mezelf ook niet ontrekken aan dit proces. Dan kruip ik zondagsmorgen achter deze machine, terwijl de dauw aan de blaadjes kleeft, over deze gevangenis die aarde heet en ik weet niet meer waarom.

Ik heb nog helemaal niet van hem gelezen en wat ik van hem weet zit vaag op de achtergrond in mijn geheugen. Er is een mysterieuze koffer gevonden met verschillende manuscripten die allemaal afkomstig zouden moeten zijn van de Portugese schrijver/dichter Pessoa.

De Arbeiderspers heeft de rechten en gaat nu een hele Pessoa-bibliotheek starten waarvan het eerste deel De Stoïcijn onlangs is verschenen. Het boek is al eerder vertaald en uitgegeven, maar nu wordt het de beginschakel van een literair megaproject. Ik denk dat ik me er eens door mee laat voeren. Exotische schrijvers hebben toch al een sterke aantrekkingskracht op me. Exotisme is iets dat in de Nederlandse literatuur ernstig ontbreekt, enkele uitzonderingen daargelaten. Doeschka Meijsing’s Tweede man vond ik een verrassend exotische roman. Ik heb op het web nog een prachtig portret van Pessoa gevonden

Ik erger me al een tijdje aan het offensief dat een aantal muziekbands gestart zijn tegen Napster. Een van die bands is metallica. Ik ken het bandje al bijna vanaf het prille begin van hun succes en een ding is zeker: zonder illegale verspreiding van hun herrie waren ze nooit zo beroemd geworden. Toentertijd ging het om beduimelde teeps waarbij de muziek nauwelijks boven de ruis uitkwam. Later toen ik de lp’s en cd’s ging kopen van de dingen die ik echt goed vond bleek het gemaakt met echte instrumenten en duurde het even voordat ik het herkende. De illegale aftreksels van muziek hebben me de mogelijkheid gegeven me te oriënteren in de muziekwereld. Later toen mijn inkomen het me toeliet ben ik de muziek gaan kopen. Hetzelfde mechanisme treedt in werking op het moment dat ik Napster gebruik. Het stelt me in staat me op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in de muziekwereld. De dingen die ik goed vind koop ik gewoon. De wereld van de kopieerder en de consument wordt gescheiden door de hoogte van het inkomen en veel muziek was nooit zo populair geworden zonder illegale verspreiding. Het mechanisme kan natuurlijk ook omgekeerd worden: bands die de verspreiding van hun geluid tegenhouden worden ook minder populair. Ik roep dan ook op om met de cd’s van ex-underground-heffie-metaal-band metallica de koelkast op te hogen, met de inlays je reet af te vegen en evenveel illegale kopieën te branden als er compuserve cd’s zijn gemaakt.

Content is een schaars goed op het www. Misschien zoek ik niet goed of is mijn verwachtingspatroon te hoog opgeschroefd, who dares to tell me. Ik las ooit dat het internet een vlinderpatroon heeft en dat de meeste hyperlinks maximaal 19 stappen van elkaar verwijderd zijn. Deze informatie haal ik uit de nevel van mijn geheugen, maar het komt erop neer dat de meeste surfers in een beperkt deel van het www ronddansen. Hoe voorkom je gaar te koken in je sopje van hyperlinks. Het gevaar dreigt dat je strand in de wereld van het commerciële internet, omdat deze zich het meest agressief aan je opdringt. Onder deze commerciële schil bevind zich een wereld van non-commerciele sites in elkaar geknutseld door liefhebbende bezielden. Op deze gedachte is mijn geloof, hoop en liefde voor het internet gebaseerd. Enkele pasontdekte middelen om nieuwe in www-werelden te ontdekken zijn de e-zines en de weblogs. Voor meer tips en suggesties staat mijn mailbox altijd open.

Na een beetje surfen ben ik er nu achter dat dit schrijfsel geen weblog avant la lettre is. Een web log is meer een verslag van bij elkaar sufgesurfte links voorzien van persoonlijk commentaar. Dit is meer een webdagboek met hyperlinks, een pseudo-weblog. Natuurlijk heb ik geen ene reet te maken eventuele dogma’s omtrent cyberspaceterminologie en daarom zal ik de benaming handhaven. Vooral ook omdat ik geen zin heb om mijn navigatiebalk te veranderen. Een pure vorm van eigenwijze cyberluiheid.

Vandaag is IE 5.5 gelanceerd. Ik heb tot nu toe een enkele poging ondernomen om deze versie te downloaden, maar natuurlijk is de server overbelast. Logisch, alleen kijk ik nu, na het afbreken van de setup, al enkele minuten naar een schermpje dat zegt dat ik de machine niet mag herstarten, omdat ik anders de zaak naar de mallemoer zal helpen. Vervolgens is er van allerlei internetactiviteit, zodat het lijkt of mijn volledige harde schijf wordt doorgelicht. Niets aan de hand verder, maar verdacht is het wel. Wat voert Bill Spleetz in zijn schild? Zoetjes aan neemt ie de macht over. Het is of ie heel dicht bij komt, met een slechte adem een zweterige oksels waaraan goedkoop blauwe blousestof plakt. Elk moment verwacht ik zijn hoofd groot op het scherm, waardoor het aan de binnenkant beslaat. Als ik tijd heb zal ik proberen hier een flashanimatie van te maken.

Zondag was het de laatste aflevering van Kaizer’s Schoonheid en de Troost. In een email schreef ik het volgende erover:

Ik weet niet of je gisteren nog Wim Kaizer hebt gezien. Er zaten toch wel wat aardige stukjes in. Vooral de vijf minuten van Karel Appel waren geweldig. Soms was het toch wel intellectueel drama van de bovenste plank, intellectuele soap, soap voor mandarijnen. Aan de andere kant kwam het niet altijd echt op gang. Het thema was te groots en de gasten te uiteenlopend en respectabel. Het zwijgen van Coetzee vond ik nog het meest sprekend.

Ik vond in een nog eerdere email het volgende stuk:

Geachte heer Kayzer,

Bij deze wil ik U danken voor het sereen gevoel dat me overkwam door uw programma. De aflevering met Scruton bood me echt troost. Na jaren van opgescheept te zitten met een dode god werd deze weer levend gemaakt. De God van de kerk heeft hiermee overigens niets van doen. Scruton laat zien dat er leven is na de dood van God. Traditie geeft waarde aan de zaken waarmee we als mens voortdurens worden geconfronteerd. Na jaren van individualistische strubbelingen vormt de traditie misschien een thuis.

Waar komt de drang vandaan iets kapot te maken dat eeuwen overeind is gebleven en in een eeuw aan zijn eind gebracht. Wat een leegte is er over gebleven. Zoveel kennis en zo weinig inzicht. Om me heen zie ik de hoop op troost uit de vooruitgang. Ontwikkelingen op allerlei gebied, techniek, internet, genetica, raken in een stroomversnelling doch troost lijkt ze nauwelijks te bieden.

Kunst is in onze tijd een uiting van troosteloosheid geworden. We blijven hangen in het dwepen met de leegte. Je zou twijfelen aan de wil van de mensen om getroost te worden. Voor intellectuelen in een bepaald stadium lijkt het belijden van de leegte een doel op zich. We geven ons ver aan de schoonheden die de traditie heeft voortgebracht, zoals Bach, dit jaar weer allom bejubelt, doch durven de gedachte niet toe te laten dat deze kunst voortkwam uit een traditie, uit een sterk doorleeft verleden.

Gelukkig is het allemaal niet zo eenduidig. Fragmenten uit het verleden blijven overeind en bepaalde universalia worden door verschillende kunstenaars opgepikt om straks weer eens een keer culmineren in een renaissance.

Vandaag hebben we stad en land afgereden om nieuwe inboedel te vergaren. Daarbij kwamen we ook terecht bij de ikea. Het was precies wat ik ervan verwachtte: een voorafspiegeling van de hel. Natuurlijk hebben we er wat gekocht, er blijf altijd wel een voornaam aan je vingers kleven. Billy, Roberto, Zacharias, Adolf, Hulk.

Eindelijk geïnstalleerd in ons nieuwe huisje, dat wil zeggen: we kunnen weer leven. Ik ben nog 7 meter verwijderd van het internet, maar dat is nog niets. Een halve week zijn we verstoken geweest van telekommenikasie, dat is de tijd die onze KPN nodig heeft om een isdn-aansluiting te verhuizen. Ik heb echt spijt er ooit aan begonnen te zijn. Mensen koop gewoon een 56k modem en wacht geduldig op adsl, kabel, jhen, uuhf or whatever. Isdn is een fake en peeperduur. In de tweeeneenhalf jaar dat we het goddelijke digitale lijntje (een monsterlijk ratjetoe aan kastjes aan de muur) zijn we in perioden onbereikbaar geweest, is de quatrovox gaan ruisen en is mijn bloeddruk gestegen door de gesprekken met de klantenservice van royal kapee-en. Ik moet echter wel zeggen dat de service en klantvriendelijkheid bij de klantenservice is toegenomen. De hete adem van concurrentie in de nek.

We hebben de pot verloren, wat een nachtmerrie. We hebben verloren van een verschrikkelijk elftal, dat niet wilde voetballen, maar wilde winnen. Onze lieve heer deed ook nog een duit in het zakje. Waarom zou hij het vrome Italië laten verliezen van het atheïstische Nederland.

Vandaag is het zover: we gaan krijgen de sleutel van ons nieuwe huis. Vanmiddag zitten we bij de notaris, er zijn dagen dat we er niet komen. H en ik zijn allebei erg gespannen. Er moet nog veel gebeuren, maar kunnen allebei niet overzien wat allemaal en wanneer. Zondag gaat het boeltje over. De machine blijf natuurlijk het langst uit de dozen.

We hebben de verantwoording erbij moeten roepen

Er moet ingepakt worden; er staat een verhuizing aan te komen. Het aardige is dat je allerlei dingen tegenkomt waarvan je het bestaan niet meer wist. Een herinneringencarrousel. Gelukkig heb ik ook veel weg kunnen gooien. Het huis als metafoor voor de geest. Het maken van keuzes en het distantiëren van mogelijkheden en ermee verbonden ervaringen veroorzaakt pijnlijke leegtes. Kleine pijnpuntjes.

Hieronder komen de laatste webcambeelden van deze werkkamer

Weer eens een keertje de kleuren veranderd van deze pagina. Altijd onstuimig, nooit rust, zelden goed. Ik bekeek net wat lokale webpagina’s en moest concluderen dat de vormgeving nog maar een laag niveau heeft om over de content nog maar niet te schrijven. Het is ook een hele toer om de webdesignmaterie onder de knie te krijgen, als je een beetje zover bent is je techniek alweer verouderd. Ik zal dan ook de laatste zijn te zeggen dat mijn geklungel zaligmakend is. Ontwikkelingen gaan snel, de mogelijkheden zijn oneindig en tijd is schaars. Het grootste probleem met internetvormgeving is dat het, net als de architectuur, in handen is van techneuten. Van een uitgesproken esthetische visie is vaak nauwelijks sprake. Op den duur zal het allemaal wel goed komen, altijd. Tot die tijd is iedere pionier een profeet.

Vorige stukje schreef ik enkele minuten geleden. Het magische getal 22 zit weer in de datum. Ik herinner me nu met wie ik de magie va het getal deelde en ontdek tegelijkertijd dat ik Henri’s verjaardag ben vergeten, die hij gevierd zou hebben als hij nog lichamelijk onder ons zou zijn, 17 juni. Het getal is de kapstok van de herinnering. Eigenlijk zou het voetbal er ook een moeten zijn en ook deze broeierige zomeravond. Ik herinner me nog het WK van 1996, toen Oranje heldhaftig verloor van hetzelfde Frankrijk. Het was een warme middag met een Kroete in een kroeg in N waarvan ik de naam vergeten ben. Het illustere trio was in ieder geval compleet. Met viltjes, boekjes, pen en een hoop dada. Ik geloof tenminste dat het in 1996 was. Ik vraag me af of de naslag van deze middag nog ergens is. In mijn notitieboekjes is in ieder geval niets te vinden.

Het voetballen zit er weer op; onze jongens hebben het potje gemaakt en gewonnen van de favoriet. Door knoephard te werken, zoals je dat mag verwachten van mensen die zo goed betaald worden. Eigenlijk heb ik helemaal geen behoefte aan schrijven over voetbal, maar ik kan er ook niet omheen. Ik heb mijn tekstkleur toch maar aangepast en de plaatselijke voetbalvedette uitgenodigd voor commentaar. Op het laatst heeft hij afgebeld wegens een aanbod van lokale radiozender. Waar blijf je dan?

Een kleine rectificatie van bovenstaande is wel op zijn plaats. De Video waarnaar de hyperlink verwijst is niet van Tool, maar van A perfect circle, waarvan de line-up voor het grootste deel bezet wordt door leden van Tool. Het aardige is, dat de video geregisseerd is door David Fincher, die ook ze7en en The Fight Club regisseerde. Het toeval wil dat ik net, na veel aanraden The Fight Club heb gekeken, waarvan ik nog steeds zwaar van onder de indruk ben. Veel beter dan Se7en, ingenieuzer. Een geniaal nihilistisch antikapitalistisch commentaar op de post-moderne consumptiemaatschappij. Ik schreef net over toeval, maar het is denk ik geen toeval dat Fincher de videoclip heeft gemaakt, zijn thematiek en die van de muzikanten van Tool kent een nauwe verwantschap en die weer met die van mezelf. Het is altijd prettig te weten niet de enige te zijn met een bepaalde zienswijze en ideeën hoe die vorm te geven.

Een heerlijke dag vandaag. Heerlijk weer en eindelijk de rust om een beetje aan te modderen in joggingbroek . Voor het eerst in lange tijd weer eens het programma Buitenhof gekeken, wat vaak wel goed is voor je politieke beeldvorming. Wat daar nog van over is. Een van de gasten was Docters van Leeuwen, die zich nu bezig houdt met toezicht houden op de effectenmarkt. Echt een genot om die man te observeren en je te verbeelden wat er zich in die markante kop afspeelt. Bon.

Gisteravond met H. naar de moevie geweest, Final Destination, niet geheel en al onaardig attractief horrorspektakel. Goede effecten, aardig verhaal, hier en daar wat onwaarschijnlijk, maar dat is geoorloofd in het genre; voor de echte realtime horror kijken we wel naar CNN of Eigen huis en Tuin, een programma dat ik overigens verboden heb in mijn nabijheid toonbaar te maken. Soepleut, neplol, ordinaire designamateurs, hobbyterrorisme.

Continu worden er technieken gebruikt om verwachting te wekken, items worden half afgemaakt met de belofte dat er verderop meer te zien zal zijn, en wat je dan krijgt is halfafgemaakte shit, op smaak gemaakt met een sausje van sfeerbelichting en skyradio muzak. Het mag ook allemaal niks kosten. In plaats van een vakman geven ze die veredelde workmate-amateur de vrije hand. Nico zal wel voor een ontwerpje zorgen. Moet ie op reis voor inspiratie, het is of je een aap voor de Victory Boogy Woogy zet.

En dan nog dat knauwende godvergeten lelijke dialect dat je te verstouwen krijgt. Als je een zachte g hebt kun je geen stewardess worden bij Martinair, maar met je randstedelijke smoelwerk kun je zo op de televisie.

1.00u

Dit is de dag dat ik met dit logboek op internet begin. Ik houd al jaren met vlagen een dagboek bij. Ik heb een tijdje getwijfeld om dit op het WWW te zetten, maar ik heb toch besloten een compleet nieuwe logboek te maken. Zodat ik meer kan regisseren, rekening kan houden met publicatie.

Het heeft te maken met angst, angst dat derden een deel van je heimelijkste gedachten kunnen lezen en zo een ander beeld van je krijgen dan die van de rol die je normaal met hen speelt. Het spelen met deze angsten is een spannende bezigheid. Deze spanning wordt verhoogd door de gedachte het geheel op het internet te zetten zodat het voor iedereen op deze aardkloot toegankelijke wordt. Mega-exhibitionisme, een narcistisch hoogtepunt. Het is een manier om jezelf te verspreiden, te verstuiven, digitale verstuiving van je persoonlijkheid. De grenzen van de stoffelijke lichaam en geest worden vaporeus, je ziel verspreidt zich over talloze computers, wordt deel van andere virtuele werelden. Deze ziel is bewerkelijk, dupliceerbaar, eenvoudig te conserveren. De machines waar deze zielen in huizen zijn vervangbaar in tegenstelling tot de organische behuizing, het menselijk lichaam in ons geval. De organische ziel leeft voort in ander lichamen en de sporen van zijn daden. Verspreiding in een machine is zo een daad van vereeuwiging.

Ik ga zo slapen, morgen ga ik verder bouwen. Vandaag heb ik het raamwerk van mijn homepage voltooid. De flashnavigator vind ik erg aardig geworden, lekker speels. Gaandeweg werd het duidelijk dat een homepage over jezelf moet gaan, je persoonlijke thuispagina, een etalage van je persoonlijkheid met communicatie als doel.

12.19u

Vanmorgen veel te vroeg opgestaan. H. maakte me wakker, om nog even een kop koffie te drinkenvoordat ze naar Pinkpop gaat. Ik ben niet zo een festivalmens. Puberende neohippies die zich aanstellen door een gebrek aan identiteit en je het genieten van muziek onmogelijk maken. Die paar bands die de moeite waard zijn wegen niet op tegen de kilo’s eenheidsworst die je er door je strot gedrukt krijgt. Voorspelbare loopjes, voorspelbare akkoorden, voorspelbare timing..