Met youtube terug naar vervlogen tijden en naar Chuck Schuldiner (1967-2001), the founding father. Wat aanvankelijk een bak ruis was en later een redelijk volwassen geluid. Veelal dankzij verbeterde techniek van zowel apparatuur als muzikanten. Het metalen genre blijft natuurlijk een belachelijk gebeuren, maar als je er als opgeschoten snotneus aan bent blijven aan hangen dan hang je voor de rest van je leven.
Pieter Gerardus van Os, De vaart bij 's-Graveland, 1818
Wat een ontzettend fijn schilderij is dit. Ik bekeek de prent van de week tijdens de ochtendkoffie en mijn geest lichtte helemaal op. Het begin of einde van een mooie lentedag. Hier kan ik dadelijk weer een hele winter naar verlangen.
Lees momenteel De Broers, zoals ze tegenwoordig heten, en soms moet ik even wat anders, want het is werkelijk proza. De mens wordt ermee uitgebeend. Daar moet je als lid van de soort wel eens even van bijkomen.
Het lezen vlot maar langzaam. Net een van de beste hoofdstukken uitgelezen, De grootinquisiteur, meesterlijk. Het is een vage prefiguratie van het Pilatus verhaal in BoelgakovsMeester en de Margarita. Diepgaand theologisch proza met als kern een dialoog tussen Jezus en een zwaarwichtige opponent. Onovertroffen.
Had vandaag het gevoel dat we concepten zijn die ergens een plaats hebben, niet zoals we het hier en nu ervaren, de doden en de levenden zijn ergens als concept verankert, ik heb ze in dat wat ik nu mijn leven noem ontmoet, maar in een ander daar en ooit ontmoeten de concepten elkaar weer anders, hoewel het hier en nu en daar en ergens bedacht worden door het zogenaamd huidige ik.
